W 1911 roku austryjacki krawiec Franz Reichelt zeskoczył z tarasu obserwacyjnego Wieży Eiffel ubrany w zaprojektowany i uszyty przez siebie płaszcz - spadochron. Stojący na dole mieli zmierzyć długość jego lotu… Jedyne co zdołali zmierzyć, to głębokość krateru w ziemi, który odcisnęło jego spadające ciało…
Kolejny wynalazca, który poświęcił swoje życie dla nauki…
Coś dla twórców “Ogniem i Mieczem”, “Quo Vadis” i wszystkich innych polskich super-produkcji:
Tak się robi filmy i nie wydaje dużo kasy z naszych kieszeni!
Wydawałoby się, że to niemożliwe, ale jeden z najgłupszych, obowiązujących zakazów zostaje częściowo zniesiony w kraju będącym w europejskiej czołówce, jeśli chodzi o ograniczanie swobody swoim obywatelom.
Nigdy, żadne testy nie potwierdziły, że włączona na pokładzie samolotu komórka może powodować jakiekolwiek zakłócenia w działaniu sprzętu pokładowego, ale mimo to, linie lotnicze, dmuchając na zimne surowo zakazywały używania jakichkolwiek emiterów fal radiowych na pokładzie.
Obecne rozluźnienie zakazu polega na tym, że oprócz startu i lądowania, będzie można odbierać sms’y i mms’y, oraz pocztę elektroniczną przez telefon komórkowy. Linie AIR France, które na razie wprowadziły nowe przepisy w niektórych lotach, obiecują dalsze rozluźnienie przepisów.
Można by mieć nadzieję, że tak jak wszędzie indziej, używanie telefonu komórkowego zgodnie z jego głównym przeznaczeniem będzie możliwe na pokładzie samolotu, gdyby nie to, że linie lotnicze badają za pomocą ankiet, podejście ludzi do zniesienia zakazu i od ich opinii uzależniają dalsze działanie.
A jak wiadomo, współczesnego Europejczyka jest tak łatwo przestraszyć, że zrezygnuje z każdej swobody, jeżeli zaproponować mu złudne poczucie bezpieczeństwa.
Pewnie niektórym trudno będzie w to uwierzyć, ale pisanie pracy magisterskiej również może być, przynajmniej częściowo, interesujące. Jestem właśnie w trakcie walki ze swoją pracą, i choć idzie mi to, jak krew z nosa, trochę ciekawych rzeczy się dowiedziałem.
W pierwszym rozdziale zajmuję się między innymi problemem powszechnego dostępu do informacji. Jako przykład potrzeby usystematyzowania informacji przywołuję sprawę “praw dziedziczenia”, odkrycia z dziedziny genetyki, które musiało zostać “odkryte” dwukrotnie, ponieważ naukowcy z początku XXw. nie mieli informacji o tym, że ich poprzednicy z końca XIX już tego dokonali.
Lekarstwem miało być lepsze mechaniczne wspomaganie ludzkiego umysłu w zbieraniu, systematyzowaniu i dostępie do różnorodnych informacji. Kiedy nie było jeszcze wystarczających możliwości technicznych, do konstrukcji rzeczywistych urządzeń, snuto marzenia o tym, jak miałyby one działać i wyglądać.
Jednym z ciekawszych pomysłów wydaje mi się idea maszyny “Memex”. Urządzenie miało mieścić się w dużym biurku i wykorzystywać technologię mikrofilmów i kamer. Miało elektronicznie zapewniać połączenie ze zbiorem książek i filmów i automatycznie podążać za odniesieniami z jednego materiału do kolejnego. Oprócz przeglądania dokumentów, możliwe było również samodzielne ustalanie odnośników między poszczególnymi dokumentami, oraz wprowadzanie nowych materiałów.
Główną ideą miało być połączenie wszystkich dokumentów w „ścieżki skojarzeniowe” (ang. Associative Trails) pomagające użytkownikowi uzyskać jak najwięcej różnorodnych materiałów na dany temat.
Memex zakładał ponadto więcej udogodnień, jak możliwość dodawania własnych komentarzy, czy też wymianę interesujących „ścieżek” pomiędzy maszynami. Docelowo maszyna miałaby wyposażona w maszynę do pisania rozpoznającą mowę i czytającą tekst. Wielu widzi w tym urządzeniu dalekiego przodka komputera osobistego.
Urządzenie nigdy nie zostało zbudowane. Jego szkic wygląda bardzo ciekawie i przywołuje na myśl gatunek science-fiction zwany “steampunk”, określany w Polsce, jako “przyszłość wieku pary”. Wszystkich, których interesuje taka odmiana s-f, odsyłam do książek S.M. Stirlinga.
